Historia

Wikingowie

Podboje na Wyspach Brytyjskich

Do połowy IX wieku Irlandia, Szkocja i Anglia stały się głównymi celami osadnictwa i najazdów wikingów. Wikingowie przejęli kontrolę nad północnymi wyspami Szkocji (Szetlandy i Orkady), Hebrydami i znaczną częścią Szkocji kontynentalnej. Założyli pierwsze miasta handlowe w Irlandii: Dublin, Waterford, Wexford, Wicklow i Limerick, a swoje bazy na irlandzkim wybrzeżu wykorzystywali do ataków w obrębie Irlandii i przez Morze Irlandzkie do Anglii. Kiedy w 862 r. król Karol Łysy rozpoczął bardziej energiczną obronę zachodniej Frankonii, fortyfikując miasta, opactwa, rzeki i obszary przybrzeżne, siły wikingów zaczęły koncentrować się bardziej na Anglii niż na Frankonii.

W fali ataków wikingów na Anglię po roku 851 tylko jedno królestwo – Essex – było w stanie skutecznie się im przeciwstawić. Armie wikingów (głównie duńskich) podbiły Wschodnią Anglię i Northumberland oraz rozbiły Mercję, a w 871 roku król Wessexu Alfred Wielki został jedynym królem, który zdecydowanie pokonał duńską armię w Anglii. Opuszczając Wessex, Duńczycy osiedlili się na północy, na obszarze znanym jako „Danelaw”. Wielu z nich zostało rolnikami i handlowcami i ustanowiło York wiodącym miastem kupieckim. W pierwszej połowie X wieku angielskie armie dowodzone przez potomków Alfreda z Wessex rozpoczęły rekonkwistę skandynawskich obszarów Anglii; ostatni skandynawski król, Erik Bloodaxe, został wypędzony i zabity około 952 roku, trwale jednocząc Anglię w jedno królestwo.

Osadnictwo wikingów: Europa i okolice

Tymczasem armie wikingów pozostawały aktywne na kontynencie europejskim przez cały IX wiek, brutalnie plądrując Nantes (na wybrzeżu Francji) w 842 roku i atakując miasta położone tak daleko w głębi lądu, jak Paryż, Limoges, Orlean, Tours i Nimes. W 844 roku wikingowie szturmowali Sewillę (kontrolowaną wówczas przez Arabów); w 859 roku splądrowali Pizę, ale w drodze powrotnej na północ rozgromiła ich arabska flota. W 911 r. król zachodniofrankijski przyznał Rouen i okoliczne terytoria na mocy traktatu wodzowi wikingów o imieniu Rollo w zamian za to, że ten odmówi innym wikingom przejścia przez Sekwanę. Ten region północnej Francji jest obecnie znany jako Normandia, czyli „ziemia ludzi północy”.

W IX wieku Skandynawowie (głównie Norwegowie) zaczęli kolonizować Islandię, wyspę na północnym Atlantyku, na której nikt jeszcze nie osiedlał się masowo. Pod koniec X wieku niektórzy wikingowie (w tym słynny Eryk Czerwony) przenieśli się jeszcze dalej na zachód, na Grenlandię. Według późniejszych islandzkich historii, niektórzy z wczesnych osadników wikingów na Grenlandii (podobno pod wodzą bohatera wikingów Leifa Erikssona, syna Eryka Czerwonego) mogli stać się pierwszymi Europejczykami, którzy odkryli i zbadali Amerykę Północną. Nazywając swoje miejsce lądowania Vinland (Kraina Wina), zbudowali tymczasową osadę w L’Anse aux Meadows we współczesnej Nowej Fundlandii. Poza tym istnieje niewiele dowodów na obecność Wikingów w Nowym Świecie, nie tworzyli oni też stałych osad.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *